Broń długa – kategoria strzeleckiej broni palnej, której konstrukcja wymaga podparcia o ramię strzelca w celu poprawnej stabilizacji, celowania oraz bezpiecznego przyjęcia impulsu odrzutu. Charakteryzuje się znacznie dłuższą lufą (zazwyczaj powyżej 300 mm) w porównaniu do broni krótkiej, co przekłada się na wyższą prędkość wylotową pocisku, zwiększoną energię kinetyczną oraz wydłużoną linię celowania.
Jest to broń zoptymalizowana do rażenia celów na dystansach znacznie wykraczających poza możliwości pistoletów (od kilkudziesięciu do ponad 1000 metrów). Dzięki stabilnemu punktowi podparcia oraz ergonomii umożliwiającej użycie obu rąk do prowadzenia broni, stanowi ona główne narzędzie w działaniach wojskowych, policyjnych, myśliwskich oraz sportowych, oferując powtarzalną celność i dużą siłę obalającą.
Architektura broni długiej determinuje sposób oddziaływania na pocisk, co definiuje jej główne zastosowanie operacyjne:
Wewnątrz przewodu lufy znajdują się bruzdy (gwint), które nadają pociskowi ruch obrotowy. Dzięki efektowi żyroskopowemu pocisk zachowuje stabilność aerodynamiczną w locie, co pozwala na precyzyjne rażenie celów na dalekich dystansach.
Pozwala na budowę broni o ekstremalnej celności (karabiny wyborowe) lub dużej szybkostrzelności (karabinki szturmowe), gwarantując wysoką energię niszczącą na dystansach uniemożliwiających użycie broni krótkiej.
Przewód lufy jest wewnątrz gładki, bez bruzd. Przeznaczona jest głównie do strzelania wiązką śrutu lub pociskami typu "slug" (breneka).
Oferuje ogromną siłę ognia na krótkim dystansie i wysoką szansę trafienia celu ruchomego (polowania na ptactwo, sporty rzutkowe). W zastosowaniach taktycznych (CQB) umożliwia rażenie celów nieosłoniętych z dużą skutecznością obalającą, przy minimalnym ryzyku rykoszetowania pocisku od twardych przeszkód.
Sposób, w jaki broń długa przetwarza energię wystrzału i ładuje kolejny nabój, wpływa na jej niezawodność, szybkostrzelność oraz łatwość obsługi.
W broni samopowtarzalnej sposób przekazania energii z gazów prochowych na zespół ruchomy determinuje niezawodność i kulturę pracy broni.
Sposób, w jaki zamek jest zaryglowany z lufą w momencie strzału, decyduje o tym, jak silną amunicję (o jakim ciśnieniu) broń jest w stanie bezpiecznie obsłużyć.
Geometria rozłożenia podzespołów względem spustu radykalnie zmienia charakterystykę obsługi broni w przestrzeniach zamkniętych.
Współczesna broń długa odeszła od sztywnych form na rzecz zaawansowanej ergonomii, pozwalającej na personalizację pod konkretne potrzeby użytkownika.