Broń krótka – kategoria strzeleckiej broni palnej, zaprojektowana konstrukcyjnie i ergonomicznie do przenoszenia, obsługi oraz prowadzenia ognia z użyciem jednej lub obu rąk, bez konieczności opierania o ramię strzelca. Od strony budowy charakteryzuje się brakiem zintegrowanej kolby stałej (choć w określonych modelach dopuszcza się kolby dostawne) oraz skróconą lufą (zwykle nieprzekraczającą 300 mm).
Jest to broń przeznaczona do rażenia celów na krótkich dystansach (efektywnie do 50 metrów), wykorzystywana głównie jako broń boczna (pomocnicza) w zastosowaniach wojskowych i policyjnych, a także jako podstawowe narzędzie do obrony osobistej (CCW) oraz w strzelectwie sportowym.
W architekturze bronioznawczej broń krótką dzieli się na dwie główne rodziny, różniące się systemem przechowywania amunicji przed strzałem oraz mechaniką cyklu przeładowania.
Konstrukcje, w których komora nabojowa stanowi integralną (lub połączoną na stałe w cyklu strzału) część lufy, a amunicja podawana jest najczęściej z wymiennego magazynka (zwykle umieszczonego w chwycie). Tabela podziału pistoletów ze względu na tryb ognia:
Konstrukcje, w których funkcję zarówno magazynka, jak i zespołu komór nabojowych pełni obrotowy bęben, umieszczony za lufą. Z każdym naciśnięciem spustu lub odciągnięciem kurka, bęben obraca się, osiując kolejną komorę w jednej linii z przewodem lufy.
Rewolwery cechuje znacznie niższa pojemność (zazwyczaj 5-8 nabojów) i dłuższy czas przeładowania, jednak oferują one absolutną przewagę w niezawodności operacyjnej. W przypadku niewypału spowodowanego wadliwą spłonką, strzelec nie musi oburącz przeładowywać broni (usuwać zacięcia) – kolejne naciśnięcie spustu natychmiast obraca bęben na nowy nabój i kontynuuje ogień.
Sposób, w jaki naciśnięcie języka spustowego oddziałuje na mechanizm uderzeniowy (kurek lub bijnik), determinuje bezpieczeństwo, drogę spustu oraz siłę niezbędną do oddania strzału. Wyróżnia się trzy główne standardy:
Sposób, w jaki broń inicjuje zapłon spłonki, ma krytyczny wpływ na ergonomię i bezpieczeństwo użytkowania:
Broń krótką projektuje się w konkretnych formatach rozmiarowych, determinowanych przez stosunek długości lufy do wielkości i pojemności chwytu, co definiuje jej docelowe środowisko operacyjne:
Ewolucja materiałów używanych do budowy chwytu (szkieletu) pistoletu to jeden z najważniejszych przełomów inżynieryjnych, bezpośrednio kształtujący fizykę zachowania broni podczas strzału:
Z inżynieryjnego punktu widzenia, kluczowym wyzwaniem w konstrukcji pistoletu jest bezpieczne utrzymanie lufy i zamka w pozycji zamkniętej do momentu, aż ciśnienie gazów prochowych spadnie do bezpiecznego poziomu. Stosuje się tu dwie główne metody: